نخست آن كه فناوري ها بايد با بستر اطلاعات و ارتباطي مورد نظر، همساز باشند. در زيمبابوه سازماني براي زنان روستايي ، رايانه‌هاي شخصي بسيار جديدي فراهم كرد تا بتوانند به اينترنت وصل شوند. اما كسي در ادارات اين سازمان در آن قسمت نبود كه به اين زنان بي‌سواد كار بااين رايانه‌ها را ياد بدهد. بنابراين رايانه ها ماه‌ها در انبار خاك خوردند. در حالي كه تجربه‌ي  بي‌سيم هاي ".واكي - تاكي" در عشاير "وان گوجار" به خوبي نشان مي‌دهد كه با فناوري ساده مي‌توان به اهداف بزرگي دست يافت.

 دوم آن كه فناوري‌هاي مورد نظر بايد در فعاليت هاي "متعارف"  حوزه اطلاعات و ارتباطات جا بيفتند. يا دست كم در كنار رسانه‌هاي سنتي قرار گيرند تا اين تصور پيش نيايد كه قرار است راهي به كلي جديد پيموده شود.

 سوم  آن كه بايد امنيت مالي وجود داشته باشد. به آساني مي‌توان پول بيشتري صرف فعاليت‌هاي ICT4D  كرد اما توزيع بهتر بودجه طي مدت اجراي پروژه ، واقع نگري در حوزه‌ي پيش‌بيني درآمد زايي‌ها ، سرمايه گذاري در زمينه امكان سنجي و انجام بررسي‌هاي بنيادي است كه به تحقق انتظارات مورد نظر كمك مي‌كند.